Chociaż w piwach najczęściej trafimy na wykorzystanie słodu jęczmiennego, znaczną część rynku stanowią piwa pszeniczne, w których podstawę zasypu stanowi słód pszeniczny. Czym się cechuje ten surowiec? Dlaczego jest tam chętnie wykorzystywany?

Słód pszeniczny

Słód pszeniczny to jeden z trzech podstawowych rodzajów słodu, obok jęczmiennego i żytniego, które wykorzystywane są w piwowarstwie. Aby piwo móc nazwać pszenicznym, słód taki musi stanowić w nim co najmniej 50% zasypu. Najsłynniejszymi stylami, które warzy się za pomocą tego surowca są:

  • Hefeweizen – tradycyjne bawarskie piwo pszeniczne. Reprezentantem tego stylu wśród piw Doctor Brew jest American Weizen;
  • Witbier – tradycyjne belgijskie piwo pszeniczne. Reprezentantem tego stylu wśród piw Doctor Brew jest American Witbier;
  • Kölsch – jasne piwo górnej fermentacji, słód pszeniczny stanowi w nim formę dodatku;
  • Dunkelweizen – ciemne piwo pszeniczne;
  • Weizenbock – piwo stanowiące połączenie koźlaka (Bocka) z piwem w stylu Hefeweizen. Reprezentantem wśród piw Doctor Brew jest Australian Weizenbock.

W porównaniu do słodu jęczmiennego, pszenica charakteryzuje się brakiem łuski i wyższą zawartością białka. Co za tym idzie, piwa pszeniczne będą o wiele bardziej mętne niż ich jęczmienne odpowiedniki. Jednocześnie należy pamiętać, że są to propozycje orzeźwiające i lekkie, stanowiące idealną propozycję szczególnie na upalne dni.

Dodatkowo, warto wiedzieć, że słód pszeniczny ma pozytywny wpływ na wytworzenie wysokiej, trwałej piany, dlatego też zalecane jest nalewanie piw pszenicznych do specjalnych szklanek, zwanych „weizen glass”. Ich charakterystyczna, wysoka budowa pozwoli na utrzymanie całości piany w ryzach szklanki.

Słód pszeniczny w piwie i jego skomplikowana historia

Metody warzenia piwa na słodzie pszenicznym były znane o wiele wcześniej niż na jęczmieniu. Według znanych nam źródeł, piwa warzone w czasach antycznych oparte były właśnie na słodzie pszenicznym. W średniowieczu to jednak słód jęczmienny był bardziej upowszechniony w przypadku warzelnictwa. Wynikało to przede wszystkim z faktu, że pszenicę wykorzystywano również do wyrabiania chleba.

Rozwiązaniem na powszechny w Europie problem głodu miało być zabronienie wyrobu piw pszenicznych. Tak też powstało Bawarskie Prawo Czystości, unormowane w 1516 roku, dzięki któremu przezwyciężono trudności z zaopatrywaniem piekarzy w potrzebny surowiec, jakim była pszenica.

Regulacja sprawiła jednocześnie, że od czasu jej wejścia w życie można było warzyć piwa wyłącznie z użyciem słodu jęczmiennego, wody oraz chmielu – żadne inne składniki nie były dopuszczalne. Z jednej strony dzięki temu poprawiono jakość wyrobów, gdyż do brzeczki nie można było dodawać żadnych ziół; z drugiej Bawarskie Prawo Czystości przyczyniło się w znacznej mierze do zmarginalizowania udziału piw pszenicznych na rynku. Co za tym idzie – nieomal uśmierciło tradycyjnego, bawarskiego pszeniczniaka: piwo w stylu Hefeweizen, zwane powszechnie po prostu weizenem. Trudno się dziwić: regulacja ta obowiązywała w Bawarii aż do 1923 roku, kiedy to ponownie dopuszczono słód żytni i pszeniczny w procesie warzenia piwa.  Od tamtej pory można obserwować renesans warzenia piw pszenicznych, który to szczególnie łatwy jest do zaobserwowania w czasach piwnej rewolucji.

Chcesz spróbować piw pszenicznych z oferty Doctor Brew? Sprawdź, gdzie możesz je nabyć!

0 0 0
Wczytywanie...